Weer durven dromen

Sadek (13) en Jamal (11) vluchtte vier jaar geleden met hun familie door het aanhoudende conflict vanuit Syrie naar Libanon. Zij wonen in het enorme vluchtelingenkamp in Shatila. Hier biedt War Child samen met lokale organisaties psychosociale hulp aan kinderen zoals zij.

Libanon dient momenteel als een nieuw thuis voor meer dan een half miljoen gevluchte Syrische kinderen. Deze kinderen hebben vaak geen rust en voelen weinig vreugde door de vele traumatiserende herinneringen en ervaringen.

In het vluchtelingenkamp zijn Sadek en Jamal gestart met de activiteiten gefaciliteerd door de lokale organisatie ‘Ahlam Lajik’ (Dromen van een Vluchteling). Een van deze activiteiten is het War Child project ‘Time to Be a Child’, gefinancierd door de IKEA Foundation.

 ‘Time to Be a Child’ is opgezet om Syrische vluchtelingenkinderen en kinderen uit kwetsbare Libanese bevolkingsgroepen veiligheid te bieden en  te voorzien van de juiste vaardigheden voor het versterken van de veerkracht. War Child steunt de medewerkers van Ahlam Lajik binnen het kamp zodat de kinderen daar, door middel van structurele en recreatieve activiteiten psychosociale hulp  ontvangen.

NIEUWE VRIENDEN

Sadek en Jamal zijn dankzij hun deelname aan ‘Time to Be Child’ onderdeel geworden van een nieuwe gemeenschap – een gemeenschap met kinderen van verschillende achtergronden en nationaliteiten. “We zijn nu allemaal familie” vertelt Sadek. “En de activiteiten waar we aan deelnemen van Time to Be a Child geven ons afleiding van alle verschrikkelijke dingen die we ervaren hebben tijdens de oorlog in Syrië.”

Jamal voegt toe: “Vorige week kregen we de opdracht om op een vel papier te tekenen wat we graag zouden willen als we later groot zijn. We bespraken iedereen zijn dromen en zo werd onze eigen horizon verbreed. We leren ook over onze eigen rechten, hoe we ons horen te gedragen in het openbaar en hoe je een goed mens kan zijn.”

De jongens willen ooit zelf een gemeenschapsorganisatie opzetten als ze terug zijn in Syrië zodat ze een positieve invloed kunnen hebben op andere kinderen. Het belangrijkste is dat zij leren dat er altijd hoop is op een betere toekomst. Sadek licht dit toe: “We zeggen altijd dat misschien wel het enige positieve aan deze oorlog is dat het ons – alle gevluchte kinderen – heeft samen gebracht.”

“Onze enige wens is dat de oorlog ophoudt, zodat we weer terug kunnen naar Syrië samen met al de vrienden die we hier gemaakt hebben”