War Child helpt kinderen die gevlucht zijn uit Burundi

Elise is 13 jaar oud en woont samen met haar moeder in een vluchtelingenkamp in Oost-Congo. Vanwege de politieke onrust in Burundi is zij met haar moeder naar Congo gevlucht.

“Mijn vader is vermoord”, vertelt Elise. “Mijn moeder was bang dat wij ook vermoord zouden worden. Daarom zijn we midden in de nacht gevlucht. Lopend. ’s Ochtends kwamen we aan in Congo.”

War Child helpt kinderen die opgroeien in oorlog. Het is ons doel om dichtbij het conflict te werken: om de meest kwetsbare kinderen te helpen, in gebieden waar de nood het hoogst is.

Psychosociale noodhulp
Met ons psychosociale noodhulpprogramma in Oost-Congo vangen we de kinderen die uit Burundi vluchten direct op. Kinderen zoals Elise. In de Safe Spaces van War Child, veilige plekken, kunnen ze door middel van sport- en spelactiviteiten meteen beginnen met het verwerken van hun heftige ervaringen.

Ook krijgen de kinderen les en bijscholing, zodat ze niet te ver achterop raken met school. Zo worden de gevolgen van alles wat ze hebben meegemaakt beperkt, en kunnen ze zich blijven ontwikkelen als de gewone kinderen die ze zijn.

Gewoon weer kind zijn
Elise wordt opgevangen door het noodhulpprogramma van War Child. Door middel van sport- en spelactiviteiten kan Elise gewoon weer kind zijn. “De spelletjes van War Child zijn heel leuk. Vooral dansen, touwtje springen en met de tennisbal spelen vind ik leuk. Als ik speel, ben ik blij!” Door deel te nemen aan het noodhulpprogramma heeft Elise weer een veilige plek, en kan ze beginnen met het verwerken van haar heftige ervaringen.

Ook gaat Elise voor het eerst in lange tijd weer naar school. In Burundi kon dat niet altijd, omdat daar geen geld voor was. Ze zit nu in de tweede klas van de lagere school.

“Als ik groot ben, wil ik leraar worden”
Naar school gaan inspireert Elise. “Als ik later groot ben, wil ik leraar worden. Ik wil les geven aan kinderen. Omdat kinderen goed zijn en geen problemen maken met anderen. En ik wil mijn moeder helpen. Ze heeft een oogziekte en heeft hulp nodig.”

Broertjes en zusjes 
Elise heeft veel vriendjes en vriendinnetjes in het kamp. Maar ze mist haar broertjes en zusjes. “'We vertrokken met z'n drieën. Alleen mijn moeder en ik hebben het gered. Nu ben ik alleen. De rest van mijn broertjes en zusjes is achtergebleven in Burundi. Zij wonen nu bij andere gezinnen in. Als ik kon, zou ik zorgen dat zij ook hier kunnen wonen, in het vluchtelingenkamp. Ik ben bang dat hen iets ergs overkomt. Ik mis hen heel erg.“

Help mee
Help gevluchte kinderen zoals Elise. Doneer nu

Foto's: Jeppe Schilder

Vanwege veiligheidsredenen is er in dit artikel gebruik gemaakt van een fictieve naam.