Amal (7) heeft nachtmerries over de oorlogsverhalen van haar familie

Amal is nog niet geboren als haar familie in 2011 Syrië ontvlucht en onderdak vindt in een vluchtelingenkamp in het noorden van Libanon. Drie onzekere jaren later wordt Amal geboren. Nu ze groter is hoort ze de oorlogsverhalen van haar familie. 's Nachts achtervolgt deze familiegeschiedenis haar. Op onze veilige plek helpen wij Amal haar angsten te verwerken, zodat zij weer durft te dromen.

Syrië – een nachtmerrie én een droom

Zelfverzekerd kijkt de zevenjarige Amal uit haar grote, bruine ogen. Ze mag dan één van de jongsten van haar gezin zijn – ze weet heel goed wat ze wil. “Ik wil dat al mijn dromen op een dag uitkomen. Ik hoop dat ik ooit naar Syrië kan gaan. Mijn familie praat veel over Syrië, over hoe fijn ons huis was en hoe mooi het land is. En ook over de oorlog en hoe gevaarlijk het er was… Daarom wonen we nu hier.”

‘We’ zijn Amal, haar oudere zus Jana, haar oma, ouders en broertjes. In het vluchtelingenkamp in Akrom delen zij een tent. Amal is blij dat ze veilig is en haar familie bij haar is, maar gemakkelijk is het leven hier niet. “Als ik Libanon zou kunnen verlaten, zou ik helemaal niets missen. We hebben hier niks. Geen school, weinig eten. We eten alleen maar zaatar. Mijn lievelingseten is kebbeh, of patat, maar dat eten we nooit omdat het te duur is. Alles is te duur.”

“Als ik Libanon zou kunnen verlaten, zou ik helemaal niets missen. We hebben hier niks"
Amal (7)
Veilige Plekken - War Child - Amal - War Child Libanon

Amal is blij dat ze veilig is, met haar familie aan haar zij - maar gemakkelijk is het leven in Libanon niet

Foto: Ralph Dargham

Veilige Plekken - War Child - Amal - War Child Libanon

Amal: "We hebben hier niks. Geen school, weinig eten. We eten alleen maar zaatar."

Foto: Ralph Dargham

Oma's beste vriend

Amal en haar oma zijn heel hecht: “Mijn oma en ik zijn altijd samen. Ik slaap naast haar in onze tent. We worden samen wakker en drinken samen Yerba Mate. Zij zorgt heel goed voor mij en deelt altijd haar eten met ons.” Amals oma vertelt haar voor het slapengaan vaak verhalen, die helpen tegen haar levensechte nachtmerries.

“Ik heb vaak nachtmerries over dat mijn familie er niet meer is. Gisternacht droomde ik dat er iemand bij ons kwam lunchen en dat hij stiekem vergif in het glas water van oma had gedaan. Ze dronk het op en stierf.” Als Amal dat soort dromen heeft, wordt ze gillend wakker. “Oma troost mij dan, tot ik weer in slaap val. Dat lukt niet voordat ik zeker weet dat mijn hele familie veilig is – dan pas voel ik mij veilig.”

“Als ik een nachtmerrie heb kan ik pas weer slapen als ik weet dat mijn familie veilig is"
Amal (7)
Veilige Plekken - War Child - Amal - War Child Libanon

Amals oma vertelt haar voor het slapengaan vaak verhalen, die helpen tegen haar levensechte nachtmerries

Foto: Ralph Dargham

Knutselen met kauwgom en schoenveters

Overdag speelt Amal het liefst verstoppertje, tikkertje of vangbal met haar broers en zussen. Ook verzamelt ze graag voorwerpen - om er tassen en etuis van te maken. Dat leerde ze van haar grote zus. Amal: “Ik verzamel voorwerpen die we niet meer gebruiken en verstop ze in een richel in de tent. Ik gebruik kauwgom om dingen aan elkaar te lijmen. Met schoenveters maakte ik bloemen of hartjes, of jasjes voor mijn pop.”

Thuis weet Amal haar familie vaak te vermaken. Ze acteert en doet impressies van de buurman. “Ik doe graag alsof ik in de serie ‘Bab El Hara’ speel. Dan doe ik de acteurs na, hoe ze praten en lopen. En ik kijk naar ‘Hob Aamaa’, een Turkse serie. Wanneer de actrice gelukkig is, begint ze te dansen. Ik dans dan mee!”

“Ik verzamel voorwerpen die we niet meer gebruiken en maak er tassen en etuis van"
Amal (7)
Veilige Plekken - War Child - Amal - War Child Libanon

Overdag speelt Amal het liefst verstoppertje, tikkertje of vangbal met haar broers en zussen

Foto: Ralph Dargham

Veilige Plekken - War Child - Amal - War Child Libanon

Thuis weet Amal haar familie vaak te vermaken. Ze acteert en doet impressies van de buurman

Foto: Ralph Dargham

Toekomstdromen

Op onze veilige plek in het vluchtelingenkamp krijgt Amal les. Door de coronapandemie kreeg ze het afgelopen jaar thuisonderwijs. “Nu we niet meer naar school kunnen, speel ik niet meer zo veel buiten en zie ik mijn vrienden bijna niet meer. Ik leer nog steeds, maar via de telefoon. Mijn zus Jana helpt mij hier iedere dag bij.”

Ook al kan Amal niet naar school, is ze heel blij dat ze kan blijven doorleren: “Ik wil dat War Child me heel veel leert! Want hoe meer ik leer, hoe groter de kans dat ik dokter of leraar kan worden. Dan komen mijn dromen uit! Ik krijg Arabische en Franse les en wiskunde. Dat vind ik het allerleukste, want mijn leraar is heel aardig.”

“Ik hoop dat mijn familie altijd veilig is en dat mijn dromen op een dag uitkomen"
Amal (7)
Veilige Plekken - War Child - Amal - War Child Libanon

Ook al kan Amal door de coronapandemie niet naar school, is ze heel blij dat ze kan blijven doorleren

Foto: Ralph Dargham

Veilige Plekken - War Child - Amal - War Child Libanon

Amal wil graag veel leren van haar leerkrachten van War Child, zodat ze dokter of leraar kan worden

Foto: Ralph Dargham

Elk kind verdient een veilige plek

Wereldwijd groeien 160 miljoen kinderen op in oorlog. Angst kan hen een leven lang achtervolgen - en generaties lang worden doorgegeven. Deze pijn kunnen wij nooit helemaal wegnemen. Wél kunnen we kinderen een veilige plek geven. Fysiek - en in hun hoofd. Met creatieve oefeningen en onderwijs leren we kinderen omgaan met hun angst, woede of stress. Zo zorgen we ervoor dat zij zich weer veilig voelen - en weer durven te dromen.

Dit doen we samen

Dit kunnen we niet alleen - we hebben jouw hulp nodig! Vóór het einde van het jaar willen wij minstens 6.000 extra kinderen helpen. Zodat zij kunnen ontsnappen uit hun nachtmerrie en veilig kunnen opgroeien.

Doe jij mee?