Elke nacht droomt Roda (12) uit Oekraïne dat ze terug naar huis kan

De Oekraïense Roda is op weg naar bokstraining als ze opeens een hard geluid hoort. Roda: “Ik draai me om en zie een raket. De explosie is zo hard dat alles trilt. Ik ben heel bang - de oorlog heeft onze stad bereikt.” Roda vlucht met haar familie naar Oezjhorod, waar wij haar psychosociale hulp geven op onze veilige plek. “Ik ben hier nu drie maanden en voel me veel beter. Maar elke nacht droom ik van thuis.”
Roda fled her home town because of the Russian invasion. She's now staying at War Child's Safe Space

Als de oorlog haar stad, Odesa, bereikt, vlucht de twaalfjarige Roda met haar gezin naar de Slowaakse grens

Foto: War Child

At our Safe Space, Roda from Ukraine slowly but surely dares to dream again

Op onze veilige plek helpen we Roda stapje voor stapje weer dromen van een toekomst na de oorlog

Foto: War Child

De hemel in de brand

"Toen de oorlog onze stad bereikte, was het te gevaarlijk om te blijven. Normaal dans ik elke avond op de muziek van Lombard. Dat is mijn lievelingsband. Maar die avond danste ik niet", vertelt Roda. "Middenin de nacht realiseerde ik me dat mijn hondje nog buiten was. Ik rende naar de tuin om hem te pakken en zag de hemel oplichten. Overal was vuur. We vluchtten de volgende ochtend." Na een angstige treinreis bereikte Roda en haar familie Oezjhorod, een Oekraïense stad vlakbij de Slowaakse grens.

Herinneringen worden nachtmerries

Roda woont al drie maanden in Oezjhorod, in een voormalig hotel dat dienst doet als opvangcentrum. Slapen op een plek waar ze samen met honderden andere gevluchte kinderen en families uit Oekraïne oorlogsherinneringen probeert te verwerken, is niet gemakkelijk. 's Nachts komen haar herinneringen terug - als nachtmerries. "Ik droomde gisteren dat ik een raket zag vliegen. Ik werd doodsbang wakker."

Hondje en knuffel missen

Roda's oom is thuis gebleven, in Odesa. "We bellen bijna elke dag met mijn oom over hoe het thuis gaat. Als we hem spreken voel ik me rustiger. Ik wou dat ik thuis was, maar dat kan niet. Mijn hondje is nog wel thuis bij mij oom, want hij was te klein om mee te nemen in de trein. Ik mis alles van thuis, mijn vrienden, de zee... Het allermeest mis ik mijn hondje en mijn favoriete knuffel."

Tekenen met zwart, grijs en rood

Toen Roda net aankwam op onze veilige plek, was ze heel angstig en verdrietig. Eleonora Kulchar, directeur van BLAHO - één van onze partnerorganisaties in Oekraïne - vertelt: "Op de veilige plek krijgen de kinderen driemaal per week drie uur onderwijs. Ook krijgen ze psychologische hulp. Twee keer per week hebben ze kunsttherapie-lessen. Toen Roda hier net was, waren haar tekeningen - net zoals die van veel pas gevluchte kinderen - alleen maar zwart, grijs en rood." Nu, een paar maanden later, tekent en schildert Roda met veel meer kleur: "Je merkt dat de kinderen zich steeds meer kunnen ontspannen. Dat geldt ook voor de ouders en verzorgers, die ook individuele- en groepstherapie krijgen."

“Op de veilige plek krijgen de kinderen drie keer per week drie uur onderwijs, psychologische hulp en twee keer per week kunsttherapie-lessen"
Eleonora Kulchar, directeur van BLAHO, een partnerorganisaties van War Child in Oekraïne
At War Child's Safe Space, refugee children from Ukraine are able to learn in a protection evironment

Er is oorlog, maar hun leven staat niet stil - dat leren kinderen door op onze veilige plek onderwijs te volgen

Foto: War Child

At War Child's Safe Space, refugee children from Ukraine are able to learn in a protection evironment

Samen met leeftijdsgenoten spelen en leren helpt kinderen hun zelfvertrouwen terug te vinden

Slaaprituelen op onze veilige plek

Roda: "Elke week spreek ik met de psycholoog. Toen ik haar een tijdje terug vertelde dat ik mijn lievelingsknuffel van thuis mis, hebben we samen een speeltje gemaakt. Het is een klein stokpersoontje, gemaakt van klei, stof en stokjes. Nu slaap ik elke avond met dit speeltje, het liefst in mijn speciale turquoise badjas. Die is heel zacht en ik kan er fijn in wegkruipen. Dan voel ik me veilig en kan ik dromen van avonturen die mijn hondje en ik samen beleven. Dat zijn mijn favoriete dromen", vertelt Roda.

Eleonora vult aan: "De meeste ouders blijven bij hun kinderen totdat ze slapen. Zeker als ze net gevlucht zijn. Voor de kinderen die in de armen van hun ouders of verzorgers in slaap vallen, lijkt het gevaar even ver weg."

Psychologisch herstel

Oksana, één van de begeleiders op onze veilige plek, legt uit: "Onze training was gericht op psychologische ondersteuning. Niet alleen hoe we dit aan anderen geven, maar ook hoe we voor onszelf zorgen in deze extreem moeilijke periode. Ons team werkt keihard, dag in dag uit, al maanden lang. De methoden hebben mij geleerd hoe ik stress verminder en het psychologisch herstel van kinderen ondersteun. Ik gebruik deze oefeningen ook zelf - en het helpt mij enorm."

Opbloeien op de veilige plek

"Kinderen die net gevlucht zijn, zijn zo bang. Ze willen niet uit hun kamer komen, niet met anderen praten. Slapen lukte ze niet, zonder hun vaste slaaproutine en hun hoofd vol nare gedachten. Door de kunsttherapie, spelletjes, bewegingsactiviteiten en de psychologische ondersteuning zie ik ze langzaam maar zeker opbloeien, samen lachen, spelen, nieuwe dingen leren. Ik zie hoe ze gelukkiger worden. Op onze veilige plek voelen ze zich beschermd en durven ze voorzichtig weer te dromen," zegt Oksana.

“Ons team werkt keihard, dag in dag uit, al maanden lang. De methoden om stress te verminderen gebruik ik zelf ook - en ze helpen mij enorm"
Oksana, één van de begeleiders op de veilige plek
Oksana, one of our facilitators at a Safe Space in Ukraine, is working day and night to support refugee children from Ukraine

Begeleider Oksana: "Op onze veilige plek durven kinderen voorzichtig weer te dromen"

Foto: War Child

Roda from Ukraine is playing at War Child's Safe Space

Elke dag beleeft Roda avonturen met haar nieuwe vrienden op onze veilige plek

Foto: War Child

Eén wens: vrede

Als je iemand op deze veilige plek vraagt naar zijn of haar grootste wens, dan krijg je één antwoord. Iedereen droomt dat de oorlog stopt. Oksana: "We willen allemaal ons normale, veilige leven terug - zonder schaduw van oorlog boven ons hoofd." Roda vertelt: "Laatst tijdens de les vroeg onze leraar of we onze ogen wilden sluiten en een wens wilden doen - die zou uitkomen. Ik wenste om een gitaar te zien. De volgende dag kwam er een muzikant uit Parijs naar de opvang en hij had een gitaar mee! Ik kon het niet geloven - mijn droom kwam uit! Dus nu, elke keer als ik op de stoel zit, wens ik dat ik terug naar huis kan."

Slaap kindje slaap

Roda is één van de 200 miljoen (!) kinderen die opgroeit in - of op de vlucht is voor - oorlog. Velen van hen doen ’s nachts geen oog dicht. Zelfs hun favoriete knuffel, liedje of verhaaltje helpt niet tegen de nare herinneringen en geluiden. En áls ze eenmaal slapen, dan spoken enge dromen door hun hoofd. En overdag? Dan gaat hun nachtmerrie door. De nachtmerrie die oorlog heet. De oorlog die hen bang, boos of verdrietig maakt - óók als ze aan het geweld ontsnapt zijn.

Elk kind verdient een veilige plek

Wereldwijd geven wij kinderen een plek waar zij veilig zijn - fysiek, én in hun hoofd. Hier leren wij kinderen omgaan met emoties zoals angst, woede en verdriet. Dat doen we met onderwijs, muziek, sport en spel. Zo helpen we kinderen hun angst overwinnen en zichzelf en anderen weer te vertrouwen. Dat klinkt misschien simpel, maar is van levensbelang. Want als kinderen zich veilig voelen, durven zij weer te dromen. 's Nachts in bed - en overdag, van een betere toekomst.

Help jij mee?

Wij willen voor het einde van het jaar 1000 extra kinderen helpen. Dit kunnen we niet alleen - we hebben jouw hulp nodig! Zodat kinderen zoals Mado in Oeganda, en XXX in Libanon straks niet meer in hun grootste nachtmerrie leven - en weer durven te dromen van hun toekomst.