Terug naar…Kosovo

Met een stapel foto’s uit 2003 trokken collega’s Peter Schouten en Ernst Suur door Kosovo op zoek naar oud-collega’s en kinderen om te kijken hoe het nu met ze gaat.

Gouden tijdperk

“Oorlog draait om geluk hebben. Als je het overleeft, heb je geluk gehad.” Visar (41) kijkt ons doordringend aan. De plaatselijke koffie- en broodjesbar in Peja - in het uiterste westen van Kosovo - is de plek waar wij onze oud-collega ontmoeten. Visar werkte van 2000 tot 2007 voor War Child in Kosovo. “Het was het gouden tijdperk van mijn leven”, vertelt hij. Visar’s woorden gaan gepaard met een grote glimlach op zijn gezicht.

Bijzondere maand

Het is medio februari 2018. Kosovo viert zijn tienjarig bestaan. In de periode na de onafhankelijkheid volgden nog enkele geweldsuitbarstingen, maar de afgelopen tien jaar kenmerkten zich gelukkig door een relatieve rust en weinig etnische incidenten.

Dat is goed nieuws voor het land dat in 1998 nog het heftige strijdtoneel was van een bloedig conflict tussen de Albanese Kosovaren en de veiligheidstroepen van de Servische leider Slobodan Milosevic. Het conflict duurde ruim een jaar. Er vielen meer dan 10.000 doden en bijna 1 miljoen mensen sloegen op de vlucht. Uiteindelijk keerde - mede na ingrijpen van de NAVO - in juni 1999 de rust weer terug.

Bombardementen

Visar herinnert zich het conflict nog levendig. “Het was hier totaal niet veilig. Gevechtsvliegtuigen vlogen over, raketten sloegen in. We hebben drie maanden in huis moeten blijven. De eerste twee weken was ik heel erg bang. Gelukkig hadden we tv en daar hoorden wij van de NAVO dat zij door zouden gaan met bombarderen om ons te redden.”

Zenuwachtig

Toen het conflict in 1999 eindigde, was er veel werk aan de War Child-winkel. Visar solliciteerde met succes. “Van vertaler ben ik opgeklommen naar workshopleider en uiteindelijk programmamanager van War Child in mijn regio”, blikt hij trots terug. “Ja, natuurlijk was ik ontzettend zenuwachtig toen ik mijn eerste workshop met kinderen ging doen. Ik was 24 en had weinig ervaring. Er waren twee groepen kinderen: de hyperactieve en de verlegen kinderen. Beide eigenschappen waren een direct gevolg van de oorlog.”

Kijk op de wereld

Het werken met kinderen gaf hem veel voldoening. “Ik mis het eigenlijk wel. We deden veel aan rollenspellen, sport en drama. Ik zag duidelijk effect van ons werk. De kinderen bloeiden op. Maar ik kon ook mijzelf volop ontwikkelen. Voor mijn periode bij War Child vond ik alle Serven slecht. Maar door mijn werk wist ik dat dat niet waar was. War Child heeft mijn kijk op de wereld verbreed.”

De hel

Hoe kijkt Visar nu naar actuele conflicten zoals die in Syrië? “Het maakt mij boos als ik zie dat alles daar kapot is. Er gaan ook Kosovaren heen om te vechten. Ze nemen zelfs hun kinderen mee! Tijdens ons conflict vluchtten wij massaal. En nu reizen mensen  vrijwillig naar de hel. Onbegrijpelijk.”

War Child in Kosovo

  • Aanwezig van 1999 – 2007
  • In de regio’s rondom Prishtina, Peja en Gjakova verzorgden wij onder andere creatieve workshops
  • Veel kinderen hadden psychosociale problemen zoals hyperactiviteit, agressiviteit, crimineel gedrag en een gebrekkig vertrouwen in hun toekomst
  • Na drie succesvolle jaren droeg War Child het werk in 2003 over aan een lokale partner, World Child Kosovo (actief tot 2007)
  • Voor het eerst in geschiedenis deden we een impactmeting van ons werk

Meer weten over War Child en Kosovo

Vond je dit interessant? Lees dan het verhaal van Beg

Ontdek meer over onze missie

Tekst en beeld: Peter Schouten (Woordvoerder bij War Child)