Mariama heeft de verlegenheid van zich afgegooid

Het is 2000. De burgeroorlog in Sierra Leone raast in alle hevigheid door het land. Rebellen branden dorpen plat, slachten het vee af en vermoorden onschuldige dorpelingen. Tussen de paniek, de ellende en de chaos, in een klein hutje midden in de bush, wordt de kleine Mariama geboren.

Het is een slechte start. Mariama wordt vaak alleen thuis achtergelaten. Mariama’s vader en moeder hebben maar een doel: in leven blijven. Ze zijn continue op zoek naar drinkwater en eten. Voor de zo noodzakelijke moederliefde en aandacht is geen tijd. Als ze twee jaar oud is, wordt het officieel vrede in Sierra Leone. Maar dat brengt geen rust in het leven van Mariama.

Ze vertelt: “Mijn vader overleed, mijn moeder was altijd aan het werk. Toen ik groot genoeg was, moest ik helpen. Dag in dag uit zaten we in het kleine huisje aan de weg lampolie te verkopen. En altijd helpen in het huishouden en op mijn broertje en zusje passen. Spelen? Dat was er voor mij niet bij.”

Gekke dans

Maar daar komt verandering in. Het is 2009. Het angstige, teruggetrokken meisje doet voor het eerst mee met een workshop van War Child. “Boom Cheeka Boom, het liedje met die gekke dans erbij, kan ik me goed herinneren. En die grappige oefening in de kring: om de beurt maakten we een gebaar, de rest imiteerde dat. Zo hard had ik nog nooit gelachen. Andere kinderen deden gewoon na wat ik deed, dat had ik nog nooit meegemaakt.

Ik kan nu ook mijn teleurstellingen delen met anderen, ze luisteren ook echt naar wat me dwars zit. Dat hoefde ik vroeger echt niet te proberen. Maar nu weet ik dat ik het mag, en dat ik het kan. Ik heb de verlegenheid van me afgegooid.”

Om veiligheidsredenen is de naam van het kind veranderd.

Lees ook de verhalen van Michael, Blanca en Husani.