Blanca kan haar angst loslaten

“We moesten alles achterlaten, ons huis, onze spullen, het vee, het land. Het kon niet langer, ze kwamen schietend tot in ons dorp, we moésten weg.” Nog altijd is de 10-jarige Blanca er ondersteboven van hoe dichtbij de oorlog kwam. De nietsontziende strijd om de Colombiaanse coca en olie maakt dag in dag uit slachtoffers.

Alsof dat nog niet genoeg was, vond Blanca’s vader de dood als gevolg van het oorlogsgeweld. Maar niet door een kogel. ”Door de heftige dingen die we meegemaakt hebben, raakte mijn vader in een depressie en overleed aan een hartaanval. Mijn leven stond helemaal op zijn kop. We hadden bijna niks meer. En ik miste mijn vader verschrikkelijk.”

Helemaal tot rust

Blanca werd hard geraakt door het verlies van haar vader en werd een angstig, wantrouwend en teruggetrokken meisje. Een plek in het War Child programma bracht verbetering. “Schilderen en dansen vond ik het leukste, ik dans bijna nog elke dag”, vertelt ze opgetogen. “En we kweekten onze eigen groente en fruit. Ik vond het heel leuk om samen met de andere jongens en meisjes al die leuke dingen te doen. Soms waren er dagen dat ik helemaal tot rust kwam. Ik vergat even de problemen en dacht even niet aan het gemis van mijn vader.”

Ze kijkt terug op haar korte, maar toch al roerige verleden. “Ik wil nooit meer vluchten en alles achterlaten. Toch ben ik nog wel eens bang dat het weer mis gaat. Ik hoop dat we in vrede kunnen leven. We willen naar school kunnen lopen, zonder problemen, zonder de angst dat er iets gebeurt.”

Foto © Marco van Hal

Om veiligheidsredenen is de naam van het kind veranderd.

Lees ook de verhalen van Husani, Michael en Mariama.