Vooruitzicht

Spannende tijden. Na mijn inspirerende en nuttige reis naar Thailand heb ik de laatste maand vanuit Amsterdam hard gewerkt aan een voorstel voor het nieuwe War Child jongerenprogramma aan de Thaise grens met Myanmar. Nu ga ik het voorstel in Thailand presenteren aan het coördinatiecomité voor hulp aan het grensgebied Thailand/Myanmar.
10 december 2012

Tijdens mijn vorige reis heb ik veel informatie verzameld. Voornamelijk door gesprekken te voeren met medewerkers van andere hulporganisaties, ouders en jongeren. Hoewel er al heel wat organisaties actief zijn in de vluchtelingenkampen aan de grens, zie ik kansen. Vooral programma’s voor kinderen en jongeren zijn niet zo uitgebreid. Ik heb begrepen dat een van de voornaamste reden hiervoor is dat mensen minder geld geven. De vluchtelingenkampen bestaan dan ook al meer dan twintig jaar. Dit betekent echter niet dat er geen hulp meer nodig is. Juist het tegenovergestelde is het geval.

Nooit buiten kamp geweest
De laatste tijd zijn er behoorlijk wat problemen opgedoken in de vluchtelingenkampen. Vooral rondom jongeren. Groepen jongeren vormen clans en maken het kamp onveilig. Niet gek als je weet dat jongeren officieel niet buiten het prikkeldraad mogen komen, er nauwelijks iets in het kamp te doen is en bijna allen van hen daar of geboren of grootgebracht zijn. Hun wereld is niet groter dan het vluchtelingenkamp. Er zijn geen vooruitzichten. Geen doel om naar toe te leven. En het geweld wordt niet altijd effectief gestraft. Een fatsoenlijk jeugdrechtsysteem in de kampen ontbreekt.

Ons programma voorstel
War Child wil een jongerenprogramma starten om op deze situatie in te spelen. Volgens de organisatie The Border Consortium (TBC) is 47% van de mensen in de kampen onder de 18 jaar. Een grote groep dus. Als deze kinderen en jongeren geen vaardigheden zoals zelfvertrouwen en met emoties kunnen omgaan, leren en niet gerespecteerd worden door hun ouders, zullen er alleen maar meer conflicten ontstaan. Het is ook belangrijk dat iedereen zich betrokken en verbonden voelt. En niemand zich buitengesloten voelt. Vooral omdat de vluchtelingen op een gegeven moment weer teruggaan naar Myanmar. Het is mogelijk dat dit gebeurt in de komende 5 jaar, als het conflict in Myanmar minder wordt. 

Voorbereiden op een zelfstandig leven
In het jongerenprogramma gaan we aan de slag met de vaardigheden van de jongeren. We maken ze bewust van belangrijke thema’s in hun leven. Onder andere via creatieve methodes. Met de gemeenschap gaan de jongeren over deze thema’s in gesprek. In Zuid Soedan deden we dit bijvoorbeeld door middel van video’s. Jongeren toonden zelfgemaakte filmpjes aan hun ouders en gingen daarover in gesprek. Dat zie ik ook wel werken in deze context. Ook willen we werken met andere organisaties in de kampen om psychosociale hulp te verlenen aan jongeren die dat nodig hebben. Hiermee bereiden we de jongeren voor op een zelfstandig leven in Myanmar, waar ze vandaan komen, maar nog nooit zijn geweest.

First things first
Eerst de goedkeuring en dan echt aan de slag. Ik kan niet wachten! Als de presentatie goed gaat en het comité is tevreden, dan gaan we eerst van start met de registratie van War Child. Die is nodig om officieel te beginnen in Thailand. Hopelijk is dit rond voor het nieuwe jaar. Dan begint 2013 in ieder geval goed voor mij. En voor War Child. En de jongeren in de vluchtelingenkampen daar op het grensgebied Thailand/Myanmar.

 

Lees eerdere blogs van Bodil