Naar de vluchtelingen in Thailand

Bodil (29) werkte de laatste twee jaar voor War Child in Zuid-Soedan. Nu gaat ze voor War Child een nieuw programma opzetten in Thailand/Myanmar. In een serie blogs vertelt ze hoe het is om aan de slag te gaan in een nieuw land en wat daar allemaal bij komt kijken. Dit is het eerste deel.
19 september 2012

Hier zit ik dan achter mijn computer op het hoofdkantoor in Amsterdam. Dag vier van mijn nieuwe job bij War Child. Ik ga een War Child programma opzetten in Thailand/Myanmar. Een nieuw land voor War Child. Ik kan niet wachten om in het vliegtuig te stappen! Ik weet namelijk heel goed waar ik naar toe ga… Voordat ik voor War Child kwam te werken in Zuid Soedan, werkte ik twee jaar lang op het grensgebied van Thailand en Myanmar voor een andere organisatie. 

Vanuit kracht

Ik geloof ontzettend in de kracht van kinderen en jongeren. Zij kunnen het verschil maken; dat heb ik zelf ook mogen ervaren bij onder andere het United Network of Young Peacebuilders. Mijn stem telde daar echt. Daarom zet ik me nu in om jongeren in oorlogsgebieden de kans te geven om hun mening te mogen uiten en bij te dragen aan de opbouw van hun land.

In de zes jaar dat ik werkzaam ben binnen de ontwikkelingssamenwerking, hebben de vluchtelingen in Thailand de meeste indruk op mij gemaakt. Zij willen zo graag verbetering en verandering. En ze zijn bereid om daar keihard voor werken. Alleen krijgen ze de kans niet, omdat ze vast zitten in een vluchtelingenkamp. Nog steeds!

Geweld, al een halve eeuw lang

Ik zal even kort schetsen wat de situatie is. Tot voor kort regeerde het leger in Myanmar. Zij staken massaal dorpen in brand, brachten mensen om en plaatsen landmijnen in veel gebieden. Dit speelt zich al zo’n 50 jaar af. Verschrikkelijk. Duizenden mensen gingen al in de jaren 80 op de vlucht naar Thailand voor dit geweld. Destijds ontstonden in Thailand vluchtelingenkampen. In de kampen wonen nu nog steeds zo’n 150.000 vluchtelingen. De meeste kinderen en jongeren daar weten niet beter dan het bestaan van een kamp…

Starten vanuit een behoefte

Programma’s opstarten in Myanmar is moeilijk. De regering geeft namelijk heel weinig ruimte aan organisaties als War Child. Het is niet eenvoudig om toestemming te krijgen om te mogen werken in het grensgebied.

En er komt nog meer bij kijken als je begint in een nieuw land. Veel onderzoek en uitzoekwerk vooraf. Afgelopen mei reisde War Child naar het grensgebied Thailand en Myanmar om uit te zoeken wat wij als organisatie daar kunnen betekenen. Het belangrijkste is namelijk dat er behoefte daar is aan onze programma’s.  

Die is er. In de vluchtelingenkampen in Thailand, maar ook in Myanmar zelf. De reactie van andere organisaties die op het grensgebied werken, is positief. Juist omdat wij expertise hebben in de bescherming voor kinderen, programma’s voor jongeren en onderwijs. Juist die zaken zijn heel hard nodig. Ik wil heel graag aan de slag, omdat er ontzettend veel kwetsbare kinderen en jongeren daar zijn.

Uitdaging

Tijdens mijn eerste trip naar Thailand ga ik in gesprek met organisaties die werken in het grensgebied. En met de vluchtelingen zelf. Om de feiten op een rij te zetten en zo concreet mogelijk te krijgen waar War Child kan bijdrage voordat we in januari aan de slag gaan. Onze programma’s zijn er voor de kinderen daar. 

Het wordt niet makkelijk. Zo’n reis in mijn eentje. War Child heeft namelijk nog geen medewerkers of kantoor daar. Dat moet juist opgezet worden. Als ik ergens naar toe wil, met iemand wil spreken of ergens wil verblijven, is het aan mij.

Gelukkig hebben we dit vanuit War Child al eerder gedaan in andere landen en kunnen we veel toepassen van wat we daar hebben geleerd. Maar toch, ieder land is weer anders. Ik ben benieuwd wat ik ga aantreffen en of ik uiteindelijk Myanmar binnenkom. Een spannend maar ook een mooi avontuur! Hier zit voor mij juist de uitdaging. En het mooie is: ik weet dat er uiteindelijk goede programma’s uit zullen komen voor de kinderen en jongeren daar. 

Ga naar het overzicht van Bodil’s blogposts