Koken met Syrische vluchtelingen

Als ze de verhalen hoort over de omstandigheden waarin tienduizenden Syrische vluchtelingen in Libanon verkeren heeft Merijn Tol meteen een spontaan plan: “Ik wil niet altijd voor Libanese snobs koken maar juist ook voor deze mensen!” Geïnspireerd door het werk van War Child gaat ze daarom een dag mee naar het Palestijnse vluchtelingenkamp Sabra en Shatila. Merijn is bekend door de Arabia kookboeken die ze schreef met Nadia Zerouali, hun 24kitchen kookprogramma en hun passie voor de Arabische keuken.
08 april 2013

“Als het eten zo mooi is als jij, dan komt het vandaag helemaal goed,” begroet een van de Syrische vrouwen de Nederlandse chef. Merijn reist door de hele Arabische wereld en komt geregeld naar Libanon om plannen uit te werken voor haar kleine hotel en plek om Arabische eetcultuur te vieren.

Geïnspireerd door het werk van War Child is ze vandaag  mee naar het Palestijnse vluchtelingenkamp Sabra en Shatila. Hier zijn de afgelopen maanden honderden Palestijns Syrische vluchtelingen neergestreken.  Dit zijn vooral veel kinderen met hun moeders.  Het contrast tussen het vluchtelingenkamp en de rest van de stad kan nauwelijks groter zijn. Kleine huisjes staan dicht op elkaar, het is krap en chaotisch.

De harde werkelijkheid
Merijn pakt een van haar kookboeken uit haar tas en meteen verdringen de moeders zich om de foto’s te bekijken. Enthousiast worden de eerste recepten uitgewisseld. “Je spreekt Arabisch!” gilt een van de moeders als Merijn wat ingrediënten opnoemt. De sfeer is meteen ontspannen en even lijken de vrouwen hun zorgen te vergeten.

Want zo vrolijk is de situatie niet. Umm Jamil is een week geleden met kinderen en kleinkinderen uit Syrië gevlucht. “De situatie is vreselijk, twee van mijn zoons zijn gewond – er kon er maar een mee hier naartoe komen.” Ze heeft een uitgewoond appartementje gevonden met een bank en wat matrassen. Twintig familieleden wonen nu in twee krappe kamertjes. “In Syrië hadden we maanden geen groenten en geen gas om te koken. Hier kan je alles krijgen maar het is niet te betalen. We kunnen ons maar weinig veroorloven,” zegt Umm Jamil. Hoewel het hier veilig is kan ze maar nauwelijks ontspannen: “Constant denk ik aan mijn kinderen en kleinkinderen die nog in Syrië zijn.”

 Dankbaarheid
“Je ziet een markt met fantastische verse producten en je denkt: niets aan de hand hier. Maar er zijn zoveel mensen die honger hebben. Kijk, dit meisje hangt al een uur rond bij ons in de keuken. Ik heb haar net een bordje gegeven en ze werd helemaal blij,” zegt Merijn terwijl ze door haar frikeh salade roert.

Merijn is onder de indruk van het werk van War Child. “Kinderen zijn natuurlijk flexibel maar ook vaak het slachtoffer. Het is belangrijkgoed dat War Child voor ze opkomt. Ik hoop in de toekomst, en ook met Nadia, nog vaker dit soort acties te kunnen doen.”.  War Child is in Libanon door de plotselinge toestroom van Syrische vluchtelingen direct in actie gekomen en biedt psychosociale noodhulp: het vlug creëren van een veilige plek, waar kinderen in creatieve workshops direct kunnen beginnen met verwerken van hun ingrijpende ervaringen.

 Al lang voordat de schalen met eten de zaal worden binnengedragen, zitten tientallen kinderen te wachten. Als de eerste bordjes worden uitgedeeld gaat er gejuich op in de zaal. Een Syrische moeder komt tegen het eind op Merijn af: “Dankjewel, dankjewel,” zegt ze en omhelst haar innig. “Ik had sinds gisteren ochtend niets gegeten; dit is fantastisch.”

 

- Lees hier over de zorgen van moeders in een vluchtelingenkamp
- Bekijk de landenpagina van Syrië en Libanon