Ik mis mijn vrienden

20 november 2014
In Syrië is het al drie jaar lang oorlog. Omdat het niet veilig is, moeten mensen vluchten. De helft van de vluchtelingen zijn kinderen. Eén van hen is Lana (12). Zij vluchtte met haar familie naar Libanon. Dat is het land naast Syrië.

“Ik kan al meer dan twee jaar niet naar een echte school,” vertelt Lana. “Mijn ouders vinden het hier te duur.” Daarom is Lana de hele dag thuis en helpt ze soms haar moeder in de keuken. Lana, haar zussen en broertje hebben geen speelgoed om mee te spelen en kunnen geen TV kijken. “Van mama mogen we niet naar buiten. Dat is te gevaarlijk.” In Syrië ging Lana wel gewoon naar school. Ze zou daar nu in groep vijf zitten. “In Syrië was ik dol op school,” vertelt ze. “Ik wil later dokter worden. Maar dan moet ik nu natuurlijk wel naar school.”

Een afschuwelijk geluid

In Syrië woonden Lana en haar familie in een groot huis, met buren en familie om hen heen. Nu is iedereen gevlucht. “Ik mis mijn vrienden, mijn school en mijn huis,” vertelt Lana. “Ik heb gehoord dat mijn huis er niet meer is. Toen we nog in Syrië woonden, konden we de oorlog elke dag horen. De vliegtuigen maakten een afschuwelijk geluid. Ik vond het heel eng en mijn zussen moesten huilen. Libanon heeft ons leven gered.”

Een veilige plek

Sinds kort gaat Lana naar een Safe Space van War Child. Dat is een veilige plek voor kinderen waar ze samen muziek maken, dansen, tekenen, toneelspelen en bijles krijgen. Hierdoor vergeten ze eventjes hun angst en verdriet. Voor het eerst kan Lana weer spelen met andere kinderen. “Om zes uur vanochtend waren we al bij de Safe Place. Toen het om acht uur open ging, stond ik vooraan!” vertelt ze. “Meester Hassan heeft er een leuke ochtend van gemaakt. Het was een heerlijke dag.”