Een gewelddadige zomer - Blog van Reham, War Child medewerker in Gaza

Op dit moment is Reham op weg naar een nieuwe schuilplaats. Ze heeft een waarschuwing ontvangen dat de buurt in Gaza waarin zij woont gebombardeerd gaat worden. Het is lastig contact te hebben met Reham. Dikwijls is er geen stroom en kan ze haar mobiele telefoon niet opladen. Daarom is ze extra zuinig op haar batterij. Alleen als het echt urgent is, bellen we haar. Sinds het begin van het geweld in Gaza schuilde Reham met haar familie thuis – en daar schreef zij het volgende verhaal om met jullie te delen.
25 juli 2014

De Israelische militaire operatie “Protective Edge” in de Gaza strook duurt nu al 17 dagen. 697 Mensen zijn gedood, waaronder onschuldige vrouwen en kinderen, en Israelische luchtaanvallen hebben meer dan 564 huizen verwoest (Gaza Emergency Situation Report, OCHA, 23 July 2014). Ik heb mijn huis niet kunnen verlaten sinds het begin van de operatie, omdat er onophoudelijk wordt gebombardeerd.

Normaal gesproken genieten mensen in Gaza net als ik ’s zomers van het strand en de Middellandse Zee. Kinderen spelen en bouwen zandkastelen. Deze zomer niet. Nu zit ik, net als alle andere inwoners van Gaza, opgesloten in mijn huis, waar het heel erg warm is – zelfs in de huizen met airconditioning of een ventilator, omdat de stroom zeker acht uur per dag wordt afgesloten. Maar het zijn vooral de kinderen die het moeilijk hebben. Psychisch nog meer dan fysiek. De hele nacht en de hele dag horen de kinderen het geluid van bommen en explosies. Het maakt ze bang en onrustig.

Ik kon niet meer ademhalen
Nadat de luchtaanvallen waren begonnen, sprak ik met Jamila, de 12-jarige dochter van een van mijn neven. Jamila en haar familie wonen in hetzelfde gebouw als ik. “Toen de bombardementen begonnen, dacht ik dat mijn hart even stilstond en ik kon geen adem meer halen”, vertelde ze me. Ouders voelen zich machteloos en weten niet hoe ze hun kinderen moeten helpen en geruststellen tijdens de aanvallen op Gaza. De kinderen hebben het psychisch moeilijk en het komt geregeld voor dat kinderen slaapproblemen hebben of in bed plassen.

Ik weet niet wat de toekomst zal brengen voor mij en voor de kinderen in Gaza. De jongeren hier geloven niet meer in hun dromen over een goede toekomst en een fijne baan. Ze voelen zich er depressief door. Ik leef mijn leven van dag tot dag. Ik ben onzeker over mijn toekomst. Vol twijfels.

Ondanks alle ellende en het geweld, droom ik wel nog steeds van vrede en van een veilig leven. Ik hoop dat er een dag komt dat het beter wordt voor de mensen in Gaza. Voor de huidige inwoners, maar ook voor de volgende generatie. We hopen en wachten op hulp van de internationale gemeenschap om een politieke oplossing te vinden die een einde maakt aan al dit geweld in Gaza.

Reham

Lees meer over de situatie in Gaza