Show thumbnails Hide thumbnails

Help War Child

De oorlog uit een kind te halen

Oeganda

Zorgen dat kinderen veerkrachtig worden en vrij zijn van trauma’s en geweld.

Nationale context

Na jaren van oorlog is er eindelijk vrede en stabiliteit in Oeganda. Maar door de oorlogen in de buurlanden Zuid-Soedan, Burundi en Congo zijn er de afgelopen twee jaar enorm veel vluchtelingen het land binnengekomen.

Ongeveer 1,4 miljoen vluchtelingen verblijven nu in Oeganda. Bijna twee-derde van deze vluchtelingen is kind. Met moeite kan Oeganda deze bevolkingstoename aan.  Alleen al de vluchtelingenopvang Bidibidi heeft in enkele maanden 270,000 mensen moeten opvangen.

Deze vluchtelingencrisis in Oost-Afrika vormt een bedreiging voor de stabiliteit van het land. Gevreesd wordt dat Oeganda niet over voldoende financiële middelen beschikt om hun progressieve vluchtelingenbeleid voor te kunnen zetten. Het overgrote deel van de noodhulp is al gebruikt om de vluchtelingencrisis het hoofd te kunnen bieden met als gevolg dat de lokale bevolking achtergesteld wordt. Dit in combinatie met onder andere een gebrek aan land kan op den duur leiden tot een escalatie van de spanningen tussen de verschillende gemeenschappen.


De situatie van de kinderen

Tijdens hun zoektocht naar een veilig heenkomen lijden gevluchte kinderen aan veel stress. Ze worden onderweg geconfronteerd met geweld of worden van hun familieleden gescheiden. Eenmaal aangekomen in een vluchtelingenopvang zijn deze kinderen vaak nog steeds niet veilig. Ook daar krijgen ze te maken met fysieke bedreigingen zoals seksueel geweld, kinderarbeid en vroegtijdige huwelijken. Bovendien zien kinderen hun voedselrantsoenen krimpen door een gebrek aan noodhulp.

De trauma’s van deze vluchtelingenkinderen hebben een grote impact op hun leven op de lange termijn. Initiatieven gericht op mentale ondersteuning zijn daarom cruciaal bij humanitaire hulp.

Wat we doen

War Child ondersteunt en beschermt kinderen en jongeren in Oeganda met projecten gericht op het verbeteren van hun psychosociale gezondheid. Dit in combinatie met onderwijsprojecten, geeft kinderen de kans om hun weerbaarheid te vergroten, om te gaan met negatieve ervaringen en te herstellen van de gevolgen van oorlog.

Door een beter psychosociaal welzijn kunnen kinderen beter meekomen in het onderwijs – hierdoor worden hun kansen op een betere toekomst vergroot. War Child werkt ook samen met ouders en andere volwassenen uit de gemeenschap om het welzijn van kinderen te ondersteunen en ze te beschermen.

Vanwege de onderwijsbehoeften van vluchtelingen- en gastgemeenschappen zal War Child in 2018 haar e-learning initiatief Can’t Wait to Learn in Oeganda starten. Can’t Wait to Learn is een wereldwijd programma dat oorlogskinderen voorziet van kwaliteitsonderwijs, ongeacht waar ze leven.

War Child is sinds 2004 actief in Oeganda.

Onze projecten

R40 – Recovery, Response, Resilience, Readiness and Opportunity

Een initiatief dat zich inzet voor de weerbaarheid en de bescherming van (vluchtelingen) kinderen door de speciale psychosociale hulp en de mentale gezondheidszorg.

Can’t Wait To Learn

Een wereldwijd programma dat oorlogskinderen voorziet van kwaliteitsonderwijs – ongeacht waar ze leven. Om het leren effectief én leuk te maken, spelen kinderen educatieve spelletjes op tablets.

Landbouwindustrie skills voor vluchtelingenkinderen (ABSYR)

Initiatief dat gericht is op het vergroten van het aantal jongeren – zowel vluchtelingen- als de lokale bevolking – dat zelfstandig een inkomen kan genereren binnen de landbouwindustrie.

INCLUDE project

Een door een consortium geleid project dat is ontwikkeld om in de behoeften van kinderen te voorzien die niet naar school gaan door middel van versnelde onderwijsprogramma’s en psychosociale ondersteuningsactiviteiten.
 


Verhalen van kinderen

Emma’s moeizame reis

Emma doet haar best niet teveel na te denken over alles wat ze heeft meegemaakt in Zuid-Soedan. “Dit zou mijn schoolwerk teveel in de weg zitten,” zegt ze vastberaden.

Bijna emotieloos praat Emma over haar laatste weken in Zuid-Soedan en de verschrikkelijke dingen die ze tijdens haar reis naar Oeganda meemaakte. Ze herinnert zich hoe er werd geschoten op de groep vrouwen waarmee ze ontsnapte. Enkele vrouwen hoorden bij een andere stam en werden verkracht en vermoord omdat ze met de ‘vijand’ waren geweest.

“Gelukkig lieten de rebellen ons met rust,” zegt Emma. “Maar keer op keer kwamen we nieuwe rebellengroepen tegen. We moesten al onze bezittingen, geld en ons vee afstaan. Wie niets meer te geven had, werd in elkaar geslagen.Uiteindelijk kwamen we zonder bezittingen aan in Oeganda.”

Emma woont nu met haar tante en neef in vluchtelingenopvang Bidibidi in het noorden van Oeganda. Ze is hier veiliger maar kan moeilijk wennen aan haar nieuwe leven. “Mijn tante zegt dat mijn ouders ook snel zullen komen. Ik mis mijn ouders, omdat ze altijd voor me hebben gezorgd. Ik mis ons huis waar we woonden en het voedsel dat we aten. Er was altijd genoeg eten en het was lekker. Hier eten we alleen bonen.”

 “Uiteindelijk kwamen we zonder bezittingen aan in Oeganda.”