Firaz (14) heeft verschrikkelijke dingen meegemaakt

De afgelopen dagen tijdens mijn gesprekken met de kinderen heb ik heftige dingen gehoord. Maar, wat ik vandaag hoorde, spande de kroon.

In een ‘Safe Space’ van War Child  ontmoet ik Firaz. Firaz is op het eerste gezicht een normale veertienjarige jongen. Hij houdt van dansen. Dat zie je gelijk wanneer hij in de kring met andere kinderen begint te breakdancen. Iedereen juicht hem toe.

Na de training gaan we met hem mee naar huis. Hij woont met zijn familie in een garage. Er is gebrek aan geld en eten. Toch is de gastvrijheid hier ongelofelijk. Er wordt ons gelijk iets te drinken en eten aangeboden, terwijl ik weet dat ze niets hebben.

“Firaz (14) heeft verschrikkelijke dingen meegemaakt”
Firaz vertelt me zijn verhaal. Het is gek om met iemand te praten terwijl je zijn taal niet spreekt of begrijpt. Als ik de vertaling hoor, schrik ik. Firaz heeft mij zojuist verteld dat hij verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt. Hij heeft dode mensen gezien en mensen die elkaar verminkten.

Ik vraag me af hoe Firaz zijn toekomst eruit zal zien. Een jongen die zoveel nare dingen heeft meegemaakt, heeft naar mijn idee alle hulp nodig die er is. Er is alleen één probleem. Firaz is de oudste zoon en hij moet geld verdienen om zijn familie te onderhouden. Nu neemt hij nog deel aan de War Child projecten. Het centrum is een veilige plek in zijn buurt. Een plek waar kinderen hun stress en spanningen kwijt kunnen in creatieve workshops. En waar ze terecht kunnen voor bijscholing en naschoolse opvang.

Maar hoe lang kan Firaz blijven? De situatie thuis kan heel erg veranderen in een half jaar. En misschien is het dan wel zo erg dat hij alleen maar moet werken om zijn familie te onderhouden.

Later tijdens de lunch met de crew in een tentje langs de kant van de weg, smaakt het broodje me eigenlijk niet. Na alles wat ik zojuist heb gehoord, heb ik niet zoveel trek meer.