Khalil's verhaal

De 13-jarige Khalil komt uit Herat, West-Afghanistan. Zijn vader overlijdt als Khalil twee jaar oud is. Zijn moeder kort daarna, tijdens de bevalling van een broertje van Khalil.

Khalil wordt opgevoed door zijn vier oudere broers en zussen. Het ‘gezin’ is arm. Om het geluk te zoeken, trekken de kinderen van stad naar stad. Uiteindelijk komen ze in Kabul terecht, de hoofdstad van Afghanistan.

Mee naar Scouting

Helaas biedt dat voor Khalil geen stabiliteit in zijn korte, maar roerige leven. In Kabul kiezen de vijf kinderen hun eigen weg. Zijn oom brengt Khalil naar een opvanghuis, omdat niemand voor Khalil zorgt. Hij kan er maar moeilijk wennen. Hij mist de warmte en veiligheid van zijn familie. En wordt onrustig, agressief en kropt zijn gevoelens op. Soms barst hij uit in woede.

Het kleinste probleem kan Khalil helemaal over de kook brengen. Hij slaat letterlijk om zich heen.

Khalil’s leven is weinig hoopvol. Totdat een van zijn vriendjes hem meeneemt naar PARSA, een van War Child’s partnerorganisaties in Afghanistan. Khalil sluit zich aan bij de scoutinggroep, die een keer in de week samenkomt; ze ruimen de buurt op, helpen ouderen met boodschappen dragen en doen kleine klusjes.

'Moeilijke leerling'

Khalil zit ook in een speciaal onderwijsprogramma, gericht op kinderen die niet in het basisonderwijs mee kunnen. Omdat ze zich moeilijk kunnen concentreren, niet overweg kunnen met leraren of, zoals Khalil, opvliegend zijn. Allemaal het gevolg van wat er in hun jeugd gebeurd is.

Veel leraren sturen deze ‘lastige’ kinderen van school. Maar PARSA werkt aan interactief onderwijs, waarmee kinderen met gedragsproblemen spelenderwijs omgangsvormen leren. Dat heeft effect. Voor het eerst in zijn leven heeft Khalil iemand die in hem gelooft. Zijn leraar moedigt hem aan en ondersteunt hem in de klas. PARSA gaat met Khalil gesprekken aan om zijn driften onder controle te krijgen.