Wat komt er nu voor de jonge slachtoffers van Trumps' afschrikbeleid?

Na internationale verontwaardiging heeft president Trump een einde gemaakt aan zijn controversiële detentiebeleid, dat kinderen van hun families scheidt aan de Amerikaanse grens. Chaotische inspanningen om families te herenigen zijn gestart, maar volgens War Child's expert Kenneth Miller is het kwaad al geschied.

Sinds 5 mei 2018 zijn meer dan 2.300 jongeren gescheiden van hun ouders - een meedogenloze maatregel om de toestroom van vluchtelingen naar Amerika te beperken. Inmiddels meer dan twee maanden later is de helft van alle migrantenkinderen onder de 5 jaar nog steeds niet met hun vaders en moeders herenigd - ondanks een gerechtelijk bevel. 


Ernstig schadelijk voor kinderen

Kinderen bij hun ouders weghalen en vastzetten kan voor hen - zelfs voor een korte periode - 'ernstig schadelijk' zijn, zegt Kenneth Miller, Sr. Pyschosocial Advisor bij War Child. 'De meest wrede regeringen en milities weten dat het uit elkaar halen van kinderen en ouders de meest eenvoudige maar doeltreffende manier is om ouders te verwoesten en hun kinderen te traumatiseren', voegt hij eraan toe. 'Door kinderen met geweld bij hun ouders weg te halen, neem je hun de veilige basis af die hen in staat stelt zich veilig te voelen in de wereld, ondanks gevaren die hen omringen.'

Permanente overlevingsmodus

In een artikel voor Psychology Today beschrijft Miller de vernietigende effecten die het verlies van ouders en gedwongen opsluiting kunnen hebben op kinderen en jongeren. Wanneer kinderen bij hun ouders worden weggehaald, en niet meer door hen getroost kunnen worden, kunnen hun hersenen en lichaam in een zogenaamde 'noodtoestand' raken.

In eerste instantie betekent deze 'noodtoestand' een versnelde hartslag en hogere bloeddruk, maar als de situatie bedreigend blijft, wordt het dreigingsysteem van de hersenen omgezet naar een permanent actieve staat. Het lichaam wordt overspoeld met adrenaline en cortisol - een stresshormoon. Voor even is dat niet zo erg: het menselijke stressreactiesysteem is geëvolueerd om ons te helpen snel te kunnen schakelen naar de 'overlevingsmodus', en weer terug te kunnen schakelen zodra we veilig zijn.

Langdurig in deze 'noodtoestand' zijn heeft daarentegen verwoestende effecten. De emotionele en fysieke gezondheid raakt dan in gevaar.


Toxische stress bij kinderen

Bij kinderen kan deze langdurige noodtoestand leiden tot wat onderzoekers 'toxische stress' noemen. Hierbij verzwakken de stresshormonen hun immuunsysteem en veroorzaken blijvende schade aan de hersenen. Kinderen kunnen terugkerende nachtmerries ervaren, een ontwikkelingsachterstand krijgen en hun eetlust verliezen. Vaak doen zij wanhopige pogingen om zichzelf te kalmeren, bijvoorbeeld door agressief gedrag te vertonen. Soms proberen kinderen zichzelf pijn te doen- alles om hun angst te verdoven. 

Kinderen die door Amerikaanse immigratieambtenaren zijn opgesloten in detentiecentra - hun ouders gearresteerd en beschuldigd als criminelen - lopen volgens Kenneth kans op deze 'toxische stress'.

Overheidsgestuurde kindermishandeling

In zijn blog citeert Kenneth Dr Colleen Craft, president van de American Academy of Pediatricians, die Trump's detentiebeleid 'niets minder dan door de overheid gesanctioneerde kindermishandeling' noemt. Volgens Millier is de toxische stress die kinderen - soms zo jong als 1 jaar - hierdoor ervaren geen bijkomende schade is, maar eerder opzettelijk, en een waarschuwing voor gezinnen op de vlucht.

De harde realiteit is dat een deel van deze kwetsbare, gevluchte kinderen misschien nooit met hun ouders herenigd kunnen worden. Gebrek aan overheidssteun en een goed systeem maken de kans op (snelle) hereniging klein. 

 

Steun War Child

Het is van groot belang dat deze kinderen zo snel mogelijk de hulp krijgen die zij nodig hebben. War Child helpt kinderen wereldwijd omgaan met de stressvolle situaties van leven in (post-)conflictgebieden. Steun War Child nu!

Vond je dit interessant? Lees dan

- Hoe kinderen de dupe zijn van Trumps' brute afschrikbeleid

- Het volledige artikel van Kenneth Miller

- Meer over onze missie