"Als ik haar vraag naar haar vriendinnen, dan begint ze te glimlachen"

Voor kinderen in Nederland is het moeilijk voor te stellen hoe het is om vluchteling te zijn. Om alles achter te laten omdat het te gevaarlijk is om te blijven. Door de oorlog in Syrië zijn 700.000 kinderen op de vlucht geslagen. Veel van hen zijn in Libanon terecht gekomen. Ik ben nu in Libanon en ontmoet een aantal van deze kinderen.

Maryam
Tijdens mijn tweede dag in Libanon ben ik op bezoek gegaan bij Maryam van 12 jaar. Samen met haar moeder, twee zussen (15 en 16 jaar) en broer (13 jaar) woont ze in een kleine stad in de buurt van Beirut. We gaan haar interviewen en filmen. Vooraf is ons verteld dat we niet al te opzichtig mogen filmen in de straten omdat dat gevaarlijk kan zijn. Er zijn verschillende religieuze groeperingen die niet willen dat we filmen. Dat zou problemen kunnen opleveren voor de familie van Maryam en dat willen we natuurlijk niet. Maryam houdt van tekenen. Ze tekent prinsessen met mooie jurken en laat haar tekenboek aan mij zien. Ze vindt het ook leuk om piano te spelen, maar dat doet ze nu niet meer. Er is geen piano en haar moeder kan de pianolessen niet betalen.  

Maryam’s familie
Toen we vriendelijk in het huis van Maryam werden ontvangen, kregen we een rondleiding. Het huis heeft eigenlijk alleen een kamer en een keukentje. Dat is best klein voor 5 personen. Ze vertelt dat ze 's avonds de matrassen op de grond leggen en samen op de grond van de enige kamer slapen. Ze heeft dus geen eigen kamer. Ik vind het huis heel gezellig. De muren zijn gekleurd, het is er opgeruimd en schoon. Haar moeder vertelt dat ze 300 euro per maand moet betalen om de woning te huren. Dat vind ik veel geld. Om dit te kunnen betalen moeten de oudere zussen van Maryam 6 dagen per week in een kledingwinkel werken. De moeder van Maryam werkt niet. Ze kan geen werk vinden. Het broertje van Maryam heb ik ook ontmoet. Net als Maryam gaat ook hij niet naar school.

Vluchten
Maryam vertelt dat ze een tijd geleden met haar familie is gevlucht uit Syrië omdat er oorlog is. Er is daar nu al een paar jaar oorlog. Elke dag zijn er bombardementen en beschietingen. Heel veel mensen vluchten naar het buurland Libanon. Van al die mensen zijn 700.000 kind. Toen Maryam vluchtte waren er ook bombardementen. Ze heeft gezien dat haar huis werd gebombardeerd. Alles is verwoest. Haar huis, haar spullen en speelgoed, haar stad Aleppo. Dat was voor de oorlog best een moderne welvarende stad. Ik kan me moeilijk voorstellen dat mijn huis er niet meer zou zijn en dat ik zou moeten vluchten met mijn zoontjes en man. En dat je verder alles moet achterlaten.

Ik heb heel veel respect voor de moeder. Omdat ze met vier kinderen gevlucht is en het toch maar doet en volhoudt. "Ik probeer het gewoon te accepteren", zegt de moeder. Ik vind het bijzonder om te zien dat de moeder zo ontzettend positief en sterk is. Probeer het maar eens. Vluchten met 4 kinderen. En dan toch proberen om iets van je leven te maken in een nieuw land waar je niemand kent.

Vertrouwen krijgen 
Maryam gaat niet naar school. Maar ze gaat wel drie keer per week naar de activiteiten van War Child in een soort creatief buurthuis. Het lijkt een beetje op een BSO. Samen met een heleboel andere meisjes doet ze daar toneelstukjes. Zo leert Maryam om te praten over wat ze heeft meegemaakt en te luisteren naar anderen. Veel meisjes die meedoen, hebben verschrikkelijke dingen meegemaakt. Ze zijn soms geslagen of misbruikt. De meisjes durven hier niet over te praten. Maar in de toneelstukjes leren ze hier over praten. Zo krijgen ze weer vertrouwen in zichzelf en in anderen. De meisjes worden vaak vriendinnen. Ook Maryam heeft hier nieuwe vriendinnen gemaakt. Als ik haar vraag naar haar vriendinnen, begint ze te glimlachen.