“Je kunt zoveel meer dan je denkt”

Het moment waarop Marleen wist: die Kilimanjaro, die ga ik beklimmen, was toen ze de verhalen van collega’s hoorde die met de Kili-Challenge 2015 mee hadden gedaan. “Van dichtbij had ik hen zien trainen, ik had ze uitgezwaaid. Ik dacht: ‘Ja jezus, dit is wel heel erg gaaf.’”

In de zomer van 2016 begint het Kili-avontuur van Marleen. “Ik ben vrij laat begonnen met het fondsenwerven. Je weet natuurlijk dat je ‘pas’ in januari 2017 de Kili op gaat.” Eerst nog even de Dam tot Damloop en een halve marathon, maar daarna staat Marleens leven in het teken van die ene, machtige berg in Tanzania. Klimmen voor oorlogskinderen. 5,895 Meter hoog, welteverstaan. 

Wandelfreak

“Ook al ben ik zelf fondsenwerver, ik vond het in het begin lastig om geld te vragen aan familie en vrienden. Maar je doet het natuurlijk voor een geweldig doel. En iedereen reageert zo enthousiast: daar krijg je enorm veel energie van.” Naast het fondsenwerven, doorlopen alle deelnemers een intensief voortraject om fit aan de voet van de berg te verschijnen. Maandenlang intensief trainen, beginnend met een kick-off in de Ardennen.

Marleen vertelt: “Ik was al een wandelfreak, en dat is alleen maar meer geworden. Je loopt je schoenen in en ziet tegelijkertijd nog eens wat van het land!” De trainingen zelf zijn volgens Marleen al unieke uitdagingen op zich. “Van IJschallenge, zwemmen in de Amstel in hartje winter, tot het Freeze Lab bij het Olympisch Stadion. Secondenlang sta je dan in -110°C. Dan verleg je echt je grenzen. Je ontdekt dat je zoveel meer kunt dan je denkt!”

Turbospeeddaten

“Mijn mede-klimmers waren stuk voor stuk leuke mensen. Iedereen vond gemakkelijk aansluiting bij elkaar. Je leert elkaar intensief kennen tijdens alle wandeltochten.” De dag voor vertrek barstte de whatsappgroep van de deelnemers uit z’n voegen. “Je maakt elkaar natuurlijk helemaal gek. 300 keer loop je de paklijst door. Op dat moment wil je gewoon gáán!”

Talk of the day

Eenmaal aangekomen in Tanzania stijgt de spanning. Vanaf dan is het doel glashelder: de top bereiken. “Maar je weet natuurlijk niet wat de hoogte met je gaat doen. Wel of niet preventief slikken van hoogtepillen, dat is dan echt de talk of the day.” De volgende ochtend gaat de tocht van start. Met militaire precisie worden alle spullen ingepakt en gewogen. “Vanaf dat moment weet je: nu is het serieus. Iedereen mag 15 kilo bagage mee en geen grammetje meer. Dit draagt de lokale crew, naast stoelen, tafels, kookgerei, hele wc’s zelfs. Ongelooflijk!”

Groepsspirit

De route van dag één loopt recht door de jungle. “Ondanks dat de regen de hele dag met bakken uit de hemel kwam, hadden we enorme lol met z’n allen. Iedereen was doorweekt tot op de draad.” De eerste dagen was het voor iedereen behoorlijk inkomen. “Hoe werkt alles, hoe ga je naar de plee? In het pikkedonker je lampje zoeken… Gelukkig wordt je heel goed verzorgd met waanzinnig lekker eten, en de hele campsite die opstaat als je aankomt.”

In het moment

Elke dag krijgt de groep een briefing, en kleding- en medicatieadvies van Marieke, de expeditieleider. “Marieke kent de berg op haar duimpje. Ze was echt de steun en toeverlaat voor ons allemaal.” Het strakke tijdsschema wordt steeds meer routine. “Zonder zweverig te willen klinken: je leeft daar echt in het moment. Van uur tot uur, zonder teveel aan de top te denken.”

Op dag drie voelt Marleen zich niet goed. “ ’s Nachts kreeg ik een paniekaanval. Je bent in de buitenlucht, maar je voelt dat de lucht een stuk ijler is. Op dat moment voelde ik me gevangen, ondanks de overweldigende weidsheid om mij heen.’ Terugdenkend aan de ademhalingslessen weet Marleen haar angst te overwinnen. Vanaf dat moment begint ze met het slikken van de hoogtepillen, wat helpt.

Een slinger van sterren

De fysieke en mentale inspanningen beginnen na een paar dagen klimmen hun tol te eisen. Weinig slaap, de kou, de hoogte. “En dan weet je dat het zwaarste nog moet komen. Eigenlijk moet je pieken als je je ’t allerslechtst voelt!” De avond voor de grote dag duikt iedereen vroeg z’n tent in, want om middernacht begint het laatste, ultieme stuk naar de top. In het pikkedonker klim je in een lange rij naar boven, achter het lampje van je voorganger aan. “Op een gegeven moment kijk ik naar boven en zie ik een slinger van lichtjes. Ik weet dan niet meer waar de groep eindigt en de sterrenhemel begint.”

Stapje voor stapje

Het laatste, steile stuk kost elke stap moeite. “Het is retekoud, de wind raast, je klimt op rotsen. Vlak voor de subtop, op Stella Point, zat ik er echt doorheen. Het laatste stukje ben ik door een andere deelnemer letterlijk omhoog geduwd.” Tegelijkertijd met de zonsopkomst bereikt de uitgeputte groep de top. “Congratulations, you’ve reached the highest point! Het is daar één fotocircus. En natuurlijk waanzinnig mooi.”

Pas tijdens de tocht naar beneden daalt bij Marleen het besef in dat ze de top heeft gehaald. “Dan besef je weer heel goed waar je het voor doet: kinderen in conflictgebieden helpen.”

Terugkijkend op haar Kili-Challenge zegt Marleen stralend, zonder een spoortje van twijfel: “Ik zou het zeker weer doen. Het is een uitdaging op alle fronten. Geweldig hoe je jezelf leert kennen. Leven in het nu, steunen op elkaar. Je bent tot zoveel in staat.”

Wil jij net zoals Marleen de uitdaging aangaan? Meld je aan voor de Kili-Challenge 2019