Het verhaal van Felipe

Felipe is 18 jaar en groeit op in Colombia. "Door alles wat ik heb meegemaakt, ben ik best verbitterd geworden".

Mijn naam is Felipe, ik ben 18 jaar oud en ik kom uit Buenaventura (Valle del Cauca). Ik woon bij mijn moeder en oma. Ik heb nooit een echt vaderfiguur gehad. Vroeger was mijn vader er bijna nooit en onderhield onze familie bijna niet. Ik heb zes broers en ik help mee met de opvoeding van mijn jongere broers. Daarom deed ik het niet echt goed op school. Mijn zussen zijn ouder en wonen samen met hun partners in Calle Brisas del Mar del Sector Lleras. Deze straat grenst aan een wijk waar guerrilla’s wonen en aan een wijk vol paramilitairen.

Voor het eerst een geweer
Ik was acht jaar oud, toen ik voor het eerst een geweer zag. Omdat er bendes op straat waren mocht ik eigenlijk niet naar buiten om te spelen met mijn vriendjes, maar deed dat stiekem toch. We speelden vaak op straat. Liber, Pico, Sin Coyito, allemaal leuke spelletjes. We maakten huizen van koffiezakken, de dopjes van flessen gebruikten we als geld. Op die dag zochten de guerrilla’s iemand en riepen: "Als je wat te verbergen hebt, ren voor je leven”. Ik schrok me rot hoe groot het geweer was en stond aan de grond genageld. Na een tijdje zette ik het op een rennen.

Vanaf dat moment was ik me erg bewust van het conflict in Colombia. Ik keek er niet meer van op als ik geweerschoten hoorde. Heel vreemd, als de guerrilla’s mooie kleren aan hadden, dan moest je oppassen, dan stond er wat te gebeuren. Hun motto was: “Als je dood gaat, doe je dat in je beste kleren”. Ik kan me ook nog wel een dag herinneren dat ze met zoveel in onze buurt kwamen, dat we ons moesten verstoppen. Ze kwamen echt vlakbij met hun machinegeweren.

Op een gegeven moment kreeg ik een baantje in een bus, hier in de buurt. Maar dat heb ik op moeten geven. We kregen soms niet betaald en als je daarnaar vroeg, lieten ze hun wapen zien. 

Je ziet het geweld nog wel om je heen, maar tegenwoordig doden ze mensen anders dan vroeger. Vroeger gebruikten ze meestal bijlen. Een paar maanden geleden zag ik nog een lijk, maar dan alleen de romp. Nu kidnappen ze steeds meer mensen. Je ziet het misschien wat minder, maar de oorlog gaat door.

Verbitterd
Door alles wat ik heb meegemaakt, ben ik best verbitterd geworden. Ik kan echt woedend worden als ik eraan denk dat iemand, die met moeite zijn leven heeft opgebouwd, gedood wordt. Dat is oneerlijk. Om de situatie te vergeten, drink ik best veel. Ik probeer mijn jongere broers te beschermen tegen al dat geweld. Als ik thuiskom en ik zie dat ze buiten spelen, ga ik ze halen. Ik wil niet dat zij zien wat ik gezien heb.

Omdat ik mee moest helpen met de opvoeding van mijn broertjes, kon ik niet zoveel aan mijn studie doen. Ik ging naar school van 1 uur tot 4 uur ’s middags, maar moest elke dag vier uur reizen. En als er gevechten in de buurt waren, moest je al om 4 uur ‘s middags binnen zijn. Wat kun je nou leren in die paar uur?

Toen ik 10 jaar oud was, deed ik mee aan het War Child programma. Ze hadden daar een drumstel, dus ging ik stiekem naar binnen om te drummen. Ik mocht meedoen en oefende dag en nacht. Mijn leraar zag dat ik talent had en zei dat ik vooral door moest gaan met een instrument spelen. Ik was toen 13 jaar.

Ik ga nu gewoon naar school, elke ochtend. Meestal zonder te eten, dus ik kan niet al te actief zijn, want ik voel me een beetje zwak. Als er tussen de middag wel iets te eten is, ga ik naar huis. En zo niet, dan eet ik niks. Ik doe elke dag mee aan het War Child programma en ik ga aan de slag met mijn eigen therapeut SOFIA, dat is de naam van mijn drumstel. Ik speel een half uur, ga achter de computer, check mijn mail en voor je het weet is het avond. Dan ga ik even langs mijn vrienden en naar mijn vriendin. Rond tien uur ’s avonds ga ik naar huis en kijk ik soaps.

Een eigen muziekschool
Felipe doet mee met het programma van War Child’s partnerorganisatie Fundescodes. Daar leert hij zijn gevoelens te uiten en zijn ervaringen te delen. Hij praat veel over het geweld en over de situatie thuis. Hij deed aan alles mee: dansen, muziek, capoeira.

Felipe is nu als copywriter deel van het communicatieteam van Fundescodes. Hij kijkt graag net even anders naar de dingen. En maakt daar iets moois van. Hij heeft een filmproject gemaakt over hoe kinderen hun stem kunnen laten horen: Los niños se toman la palabra. En hij geeft training aan andere kinderen in de buurt die internetfilmpjes maken. Hun boodschap: ondanks alle moeilijkheden waarin we leven, kunnen we samenleven en kunnen we de situatie aan.

Felipe wil graag ICT en social media studeren, zodat hij zijn gemeenschap kan helpen. Zijn grote droom is een muziekschool op te zetten voor talentvolle kinderen en jongeren. “School of Music”, zo moet het gaan heten.