Het verhaal van Ahmad

Ik ben Ahmad. Ik ben 13 jaar en woon in Gaza. Vorig jaar zomer was hier oorlog. Mijn vader is ziek en heeft geen werk. Daarom werkt mijn broer. Hij zorgt dat er geld is om eten te kunnen kopen.

Toen de oorlog begon was ik erg bang voor de vliegtuigen en bommen. Ik dacht op gegeven moment zelfs dat er overal monsters om me heen waren. Ik kon er niet van slapen. Later werd ik minder bang. Ik raakte gewend aan de geluiden. Ik vond het zelfs klinken als vuurwerk. Maar mijn broertjes vonden het nog steeds eng.

Leven in oorlog is erg gevaarlijk. Mijn vader wilde daarom weg uit ons huis. Weg uit de oorlog. Met twee auto’s reden we naar familie op een andere plek in Gaza. Daar was het veiliger. 

Toen de oorlog voorbij was, gingen we terug naar ons dorp. Er waren bommen op onze straat en ons huis gevallen. Alles was kapot. We hebben zelf ons huis weer gemaakt. Ik ging ook weer naar school. Maar iedereen maakte er ruzie, sommige leraren sloegen de scholieren. Het kon me allemaal niet meer schelen. Alsof ik gevoelloos was.

Gelukkig kon ik meedoen met de activiteiten van War Child. Daar werd ik weer blij en leerde ik nieuwe vrienden maken. Ik voelde me weer goed, en ik kon beter problemen oplossen, zoals ruzie op school. Door War Child begon ik leren zelfs leuk te vinden, en ging ik weer naar mijn leraren luisteren. Ik ben sterker geworden. Mijn cijfers zijn nu beter dan ooit!