Eindelijk een stem

De 13-jarige Laurent uit Oost-Congo is één van de vele duizenden kinderen die al op jonge leeftijd wordt geconfronteerd met de harde realiteit van een conflict dat al jaren voortraast in het Afrikaanse land. In de Safe Space van War Child heeft hij eindelijk een veilige plek waar hij zijn nare ervaringen kan verwerken.

Meerdere keren heeft Laurent moeten vluchten voor geweld. Wekenlang zat hij met zijn familie verscholen in de heuvels, omdat gewapende mannen zijn dorp aanvielen. Hij herinnert het zich nog goed. ‘Het was zes uur ’s ochtends. Ik zag de gevechten tussen de rebellen en het leger in de heuvels rondom mijn dorp. Alle dorpen in de buurt werden aangevallen. Overal vluchtten de mensen hun huizen uit.’

Toneel van gevechten

Samen met zijn vader, stiefmoeder en zijn broers ging ook Laurent op de vlucht. ‘Ik was bang. Ik maakte me zorgen of we wel konden terugkeren, en of de rest van mijn familie wel veilig was.’ 

De aanvallen waar Laurent over praat, maakten deel uit van een groot offensief in de hele provincie Zuid-Kivu, begin 2013. Het gebied is rijk aan grondstoffen en al jarenlang het toneel van gevechten tussen lokale milities, het regeringsleger en Rwandese militairen. Ze vechten met elkaar over grond, geld of simpelweg om dorpen te verdedigen.

Onzekerheid

Laurent worstelt met de onzekerheid van het op de vlucht zijn. ‘Ik word er verdrietig van. Ik vind het niet eerlijk. Het lijkt wel alsof het alleen maar hier gebeurt.’ Vooral vlak na zijn vlucht voelde hij zich eenzaam. ‘Wat ik vooral miste waren mijn vrienden. Ik ging al die tijd niet naar school.’

Een paar maanden voor zijn laatste vlucht, verloor Laurent zijn moeder. Ze overleed aan ontstekingen die zelfs dokters in de grote stad niet konden behandelen. ‘Ik mis haar. Maar mijn vader heeft inmiddels een nieuwe vrouw, met wie ik het goed kan vinden.

Naar elkaar luisteren

Laurent gaat nu naar de Safe Space van War Child in Oost-Congo. Daar helpen we Laurent en andere kinderen met het verwerken van hun vaak heftige belevenissen. In de Safe Space krijgt Laurent ook bijles, om zijn schoolachterstand in te halen. En hij acteert in een toneelstuk dat de moeilijke situatie van de kinderen uit de regio aan een publiek van volwassenen uitlegt.

Laurent is blij dat hij zijn stem kan laten horen. “Het is belangrijk dat we blijven praten met elkaar, en dus ook naar elkaar luisteren. Dan kan er een oplossing komen. En kan de oorlog eindigen.” Maar al te goed weet hij hoe het is om opzij geschoven te worden. Hij wil gezien worden. “Ik hoop dat mensen de kinderen blijven helpen. Vergeet ons niet.”

Meer over ons werk in DR Congo