20 augustus 2010 -
Als 6 jarig jongetje zit ik in 1982 voor het eerst in een vliegtuig. Bestemming Larnaca, Cyprus. De eerste vakantie met het vliegtuig is een hele belevenis. Maar niet alleen het strand, de hoge appartementencomplexen en het vreemde eten zijn me bijgebleven. Op televisie zien we journaalbeelden van de andere kant van het water. Het is oorlog. Op het beeldscherm zie ik de oranje bommen neervallen op een onbekende stad. Ik herinner me de angst, het blijft wel echt aan die kant van het water, toch?

Als ik zondag 1 augustus 2010 naar Beirut vlieg, schrik ik op als we boven Cyprus hangen. Op het schermpje met de vluchtroute zie ik ineens de hemelsbrede lijn tussen Larnaca en Beirut. Ik zie het tv-scherm in het Cypriotische hotel. En ik zie de sleutelscene uit de film Waltz with Bashir voor me: de hoofdpersoon ziet vanuit zee ’s nachts de hemel oranje oplichten door lichtkogels die afgeschoten worden om de slachting van duizenden moslims in Beirut’s buitenwijken Sabra en Shatila te vergemakkelijken. Op 12.000 meter hoogte boven de Middellandse Zee wordt het plaatje compleet.

Vijf dagen later loop ik zelf door Sabra en Shatila, terugdenkend aan die vakantie op Cyprus. Ik voelde me getuige, zij het met een veilige buffer ertussen. Gelukkig maar, want 20 jaar later zijn weliswaar veel gebouwen opnieuw opgebouwd, maar de littekens van de oorlog zijn gebleven.

Ik spreek Iman, een moeder van 8 kinderen. Ze was 13 toen ze dagen achtereen in een overbevolkte schuilkelder zat tijdens de oorlog: “Het voelt alsof ik mijn hele jeugd in de schuilkelder heb doorgebracht. Maar als we even naar buiten konden, zag ik overal lijken. Al snel moesten we weer rennen om dekking te zoeken. Mijn tante waren we kwijt, maar mijn opa ging naar haar op zoek, ondanks de bombardementen. Hij is nooit meer teruggekomen.”
De oorlog blijft Iman achtervolgen. ”Tot op de dag van vandaag heb ik het gevoel dat ze nog achter me aankomen. Dat ze me komen vermoorden. Ik hoop dat mijn kinderen nooit mee zullen maken, wat ik meegemaakt heb.”


Michiel Bles, communicatiemedewerker bij War Child.

Wil je Michiel iets vragen over zijn reis naar Libanon? Mail dan naar info@warchild.nl of stuur een tweet naar @WarChildHolland (twitter.com/warchildholland)

War Child werkt sinds 2008 in Libanon. Lees meer over ons programma>>


Terug